ေမ့လို ့ဗ်ိဳ ့ ေမ့လို ့။ ဒီအေၾကာင္း ေရးမယ္ ေရးမယ္ နဲ ့မေရး ျဖစ္ခဲ့ဘူး။ အခုမွပဲ ေရးျဖစ္ေတာ့တယ္ ။ ေရးဖို ့တာစူခဲ့တာကလဲ ၾကာပါျပီ။ ေရးမယ္ ၾကံလုိက္ ၊ တျခားလုပ္စရာ ေတြ ေပၚလာလိုက္ နဲ ့မေရး ျဖစ္ေတာ့တာ။ အခုေတာ့ တကယ္ကို ေရးျဖစ္ျပီေပါ့။ အစတုန္းက ေမာ္(ရ္)မြန္ မေျပာနဲ ့”မြန္” ဆိုရင္ ကိုၾကီးမင္းေအာင္သက္လြင္ အမ်ိဳးကလြဲလို ့ဘာမွသိတာမဟုတ္ဘူး။ မြန္လူမ်ိဳးဆို ေတာ့ က်ဳပ္လဲ တစ္မတ္သားေတာ့ ပါသား။ က်ဳပ္အဖိုးက မြန္စစ္စစ္ၾကီးေပါ့။ ဦးဘထံုတဲ့။ ေမာ္(ရ္)မြန္ အေၾကာင္း က်ဴပ္က ဘယ္လို စ သိသလဲ ဆိုကေတာ့ျဖစ္ရင္ အေနာက္ဘက္သို ့ခရီးျပဳရင္း ေပါ့ဗ်ာ။ က်ဳပ္ဆိုတဲ့ ေကာင္ကလဲ ေျခမွာ ေဗြပါသလား ေအာက္ေမ့ရတယ္။ ဗမာျပည္မွာဆို ေတာ္ေတာ္ႏွံႏွံစပ္စပ္ ကို ေရာက္တယ္။ က်ဳပ္အေဖက ျပည္သူ ့၀န္ထမ္းေလ။ အစိုးရအမိန္ ့နဲ ့တေနရာ နဲ ့တေနရာကို ေျပာင္းလိုက္ရတာ တေနရာမွာ ဖင္ေႏြးေအာင္မေနရေသးဘူး ေနာက္တေနရာ ေျပာင္းရျပန္ေရာ။ ကခ်င္ျပည္နယ္၊ ကရင္ျပည္နယ္၊ ရွမ္းျပည္နယ္၊ အုိ အစံုကို ေရာက္တယ္။ ေဟာ စကၤာပူ ေရာက္လာ ျပန္ေတာ့လည္း တေနရာတည္း မေနရ၊ လုပ္တဲ့ အလုပ္က အေရွ ့လႊတ္လိုက္၊ အေနာက္လႊတ္လိုက္၊ ေတာင္လႊတ္လိုက္၊ ေျမာက္လႊတ္လိုက္ နဲ ့ တသြားတည္း သြားေနရတာ။
အဲ၊ အဲ ေျပာရင္းနဲ ့ေတာင္ ဘယ္ေရာက္သြားပါလိမ့္။ စကားျပန္ေကာက္ရရင္ က်ဳပ္လဲ အလုပ္ကိစၥနဲ ့ အေနာက္ႏိုင္ငံၾကီးတစ္ခုကို မသြားခ်င္သြားခ်င္နဲ ့ခိုင္းေတာ့သြားလိုက္ရတာေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္က က်ဴပ္က ယံုၾကည္သူျဖစ္ခါစ ဗ်။ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ Novice ေလးေပါ့။ ခရစ္ယာန္ဘာသာမွာ ဂိုဏ္းေပါင္းမ်ားစြာရွိတယ္ဆိုတာလည္း ဘယ္သိအံုးပါ့မလဲ။ အငံုးေလး တစ္ကယ္အငံုးေလး။ အမယ္ေလး သြားေလရာရာ မွာလဲ က်ဳပ္က က်မ္းစာအုပ္ကို လက္ကမခ်။ က်မ္းတတ္ေယာင္ေယာင္၊ ဘာေယာင္ေယာင္ေပါ့ဗ်ာ။ ဘာနဲ ့တူသလဲ ဆိုေတာ့ က်ဳပ္ငယ္ငယ္ကေတြ ့ဘူးတဲ့ ၀ိတ္စ,မကာစ လူငယ္ေလးေတြလို ေပါ့။ ၀ိတ္ျဖင့္ မတာမွ မၾကာေသးဘူး။ အေပၚပိုင္းဗလာက်င္းျပီး ေန ့ခ်င္းညခ်င္း ၾကီးလာတဲ့ ဗလ ၾကီးေတြကို မိုက္တိုင္စန္ေလာက္ရွိတယ္ထင္သလား မသိဘူး။ ရင္ဘတ္က ေကာ့ေကာ့၊ လည္ကေမာ့ေမာ့ဗိ်ဳ ့။ အဲ့ဒီလိုပဲ က်ဳပ္လဲ ယံုၾကည္တာ မွ ဘာမွ မၾကာေသးဘူး အလြန္ ရင့္က်က္တဲ့ ၀ိညာဥ္ပိုင္ဆိုင္တဲ့ ဆရာၾကီး ဂိုက္ကို ဖမ္းေနတဲ့ အခ်ိန္ေပါ့။ အိမ္က မဒီေခ်ာကလည္း ခရီးသြားတိုင္း က်မ္းစာကို ထည့္ေပးေနက်။ သူထည့္ေပးတာ ဘုရားနဲ ့နီးေစခ်င္လို ့ထက္ အေနာက္တိုင္းသူေတြကို သြားရည္တမ်ားမ်ားနဲ ့ ငမ္းေနမွာစိုးလို ့ အဲဒီဖက္ကို စိတ္မေရာက္ရေအာင္ က်မ္းစာကို ပဲ ဖတ္ေစခ်င္တာေပါ့။
သူကသာ အစိုးရိမ္ၾကီးေနတာ လင္ေတာ္ေမာင္ကေတာ့ အိမ္ရွင္မကလြဲရင္ အားလံုးက ဖြဲနဲ ့စကြဲပဲ။ အဲဒါညာေျပာတာ အမွန္ကေတာ့ဒီလိုဗ်ိဳ ့။အေနာက္ကရုပ္ရွင္ကားေတြကို ၾကည့္ေတာ့ လွလိုက္တဲ့ အေနာက္တိုင္းသူေတြ၊ ေရြအိုေရာင္ ဆံပင္ေလးေတြနဲ ့အရမ္းလွတယ္။ တကယ္လက္ေတြ ့ကေတာ့ အထင္နဲ ့အျမင္ တက္တက္စင္လြဲ ေပါ့ဗ်ာ။ ေတြ ့သမွ် အေနာက္တိုင္းသူေတြ က ဘီးလူးေတြ က်ေနတာပဲ။ ၾကီးလိုက္တဲ့ ခႏၶာကိုယ္ေတြ။ ျပိတၱာ ဆိုတာေတြမ်ားလား ေအာက္ေမ့ရတယ္။ စားတဲ့ ပန္းကန္ေတြကလဲ က်ဳပ္တို ့အာရွသားေတြစားရင္ ႏွစ္ေယာက္စားရင္ ၀တဲ့ ပန္းကန္မ်ိဳးေတြဗ်။ ဒီလို ပံုပ်က္ပန္းပ်က္ လူ ့ဘီလူးၾကီးေတြကို အိမ္က အိမ္ရွင္မနဲ ့စာေတာ့ အိမ္ကမဒီေလးက ပိုျပီး ေခ်ာသေပါ့။ အမွန္ေျပာတာဗ်ိဳ ့။
အဲ ေျပာရင္း လိုရင္းမေရာက္ေတာ့ဘူး။ ေျပာမယ္ဆိုရင္ က်မ္းစာက က်ဳပ္ခရီးသြားတိုင္း ပါေနက်ဗ်။ အဲဒါကို ေျပာခ်င္တာပါ။ ေလယာဥ္နဲ ့ခရီးသြား၊ အဲဒီ အေနာက္ဆိုတဲ့ ႏိုင္ငံက ျမိဳ ့ေလးတျမိဳ ့ကို ေရာက္၊ လာၾကိဳ တဲ့ကားနဲ ့ အခန္ ့သင့္လိုက္သြား၊ တစ္ခုတည္း တည္းခိုခန္းမွာ ေတာသားျမိဳ ့ေရာက္ ပံုစံနဲ ့ေယာင္ခ်ာခ်ာနဲ့ ငပိသံေႏွာတဲ့ ေလသံနဲ့ Reception က အျဖဴမကို ဗိုလ္လိုေျပာလိုက္တာ နားလည္မလည္ေတာ့ မသိဘူး၊ အခန္းေသာ့ကို တခါတည္း ထုတ္ေပးလိုက္လို ့တည္းခိုမဲ့ အခန္းကေလးကို အခက္အခဲမရွိ ေရာက္သြားေတာ့တာပါပဲ။ ေရာက္တဲ့ အခ်ိန္က ညျဖစ္တာမို ့ jet lag ေၾကာင့္ အိပ္မေပ်ာ္မွာ စိုးရိမ္တာကတေၾကာင္း၊ အိမ္က မိန္းမကို လြမ္းတာက တစ္ေၾကာင္းေၾကာင့္ က်မ္းစာထုတ္ဖတ္ မယ္ ဆို တဲ့ အၾကံနဲ ့ အိတ္ကို ေမြလိုက္တာ၊ ရွာလိုသာ အိတ္က ပြသြားတယ္။ က်မ္းစာနဲ ့တူတာဆိုလို ့ဘာမွကို မေတြ ့ရဘူး။ အိမ္က မိန္းမကို မလြမ္းႏိုင္ေတာ့ပဲ ေမတၱာသာေကာင္းေကာင္းပို ့ေတာ့တာပါပဲ။
အိစက္ညက္ေညာတဲ့ ေမြ ့ရာၾကီးေပၚမွာ ဘာလုပ္လို ့ဘာကိုင္ရမွန္းမသိျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ လက္ေဆာ့ျပီး ကုတင္ေဘးက အံဆြဲကို ဆြဲဖြင့္လိုက္မိေရာ။ အမေလးဗ် က်ဳပ္အဖတ္ခ်င္ဆံုး က်မ္းစာစာအုပ္က အံ ဆြဲထဲမွာ အခန္ ့သား။ အေနာက္ႏိ္ုင္ငံသားေတြမ်ား ဘုရားတရားတယ္ျပီးၾကည္ ညိဳ သကိုး။ က်မ္းစာကို အခန္ ့သင့္ထားေပးထားတာကိုသာ ၾကည့္ပါေတာ့ဗ်ာ။ ၀မ္းသာအားရနဲ ့ဖြင့္ဖတ္လိုက္တာေပါ့ဗ်ာ။ က်ဴပ္လဲ က်မ္းစာကို သြားေလရာရာ ယူသြားတာ။ က်မ္းစာဖတ္တာ ကမာၻဦးက်မ္းက တက္ကို မတက္ဘူးဗ်။ ကိုယ္ပိုင္တဲ့ ကမာၻဦးက်မ္းကိုပဲ လွန္ဖတ္ေတာ့တာေပါ့ဗ်ာ။ အဲ ကမာၻဦးက်မ္းကို စာအုပ္အစ အဆံုး ရွာလိုက္တာ မေတြ ့ဘူးဗ်။ ဒါနဲ ့အဆံုးမွာေတာ့ ဗ်ာဒိတ္ေတာ့ရွိမွာပဲ ဆိုျပီး အဆံုးလွန္ရွာျပန္ေတာ့လဲ ဗ်ာဒိတ္က်မ္းကိုလည္း မေတြ ့ဘူးဗ်။ ”ငါေတာ့ ၀တၳဳစာအုပ္ကို က်မ္းစာအထင္ နဲ ့မွားျပီ” ဆိုျပီ စာအုပ္အဖံုးကို လွန္ၾကည့္ျပန္ေတာ့လည္း အဖံုးေပၚမွာ ေရးထားတာက "The Bible" တဲ့ဗ်ား။ အေနာက္ႏိုင္ငံသားေတြမ်ား တတ္လဲတတ္ႏိုင္ၾကတယ္။ က်မ္းစာေတာင္ တစ္မ်ိဳးတည္း မကိုင္ဘူး။ ႏွစ္မ်ိဳးသံုးမ်ိဳးကိုင္ ၾကသဗ်။ က်ဳပ္လဲ မထူးဘူးဆိုျပီး ဘာက်မ္းျဖစ္ျဖစ္ ဖတ္မယ္ဆိုျပီး ဖတ္လိုက္တာ Jet Lag လဲ ဘယ္ေရာက္သြားမွန္းမသိဘူး။ အိပ္ေပ်ာ္ျခင္းသို ့ေရာက္ေတာ့တာပဲ။ အဲ မနက္ေရာက္မွ အလုပ္က အျဖဴေကာင္ေတြနဲ ့နည္းနည္းပါးစပ္ေဆာ့ ေမးလိုက္ေတာ့မွ ေမာ္(ရ္)မြန္ေတြရဲ ့က်မ္းမွန္းသိရေတာ့တာပဲ။
က်ဳပ္လဲ ေမာ္(ရ္)မြန္ေတြဘယ္သူေတြလဲ ဆိုတာကို ေလ့လာလိုက္တာ ေတာ္ေတာ္ေလးကို သိေတာ့တာပဲဗ်ိဳ ့။ ခင္ဗ်ားတို ့သိခ်င္ရင္ က်ဳပ္ဆက္ေျပာျပမယ္။ မသိခ်င္ရင္ ကြန္ျပဴတာပိတ္ အိပ္ေပါ့ဗ်ာ။ က်ုပ္ဂရု မစိုက္ပါဘူး။ က်ဳပ္ကေတာ့ ေျပာခ်င္လြန္းလို ့ဒီေလာက္အထိ ဇာတ္လမ္းေတြခင္းလာတာ။ နားမေထာင္ခ်င္ေနေပါ့။ ေမာ္(ရ္)မြန္ေတြက က်ဳပ္တို ့လိုခရစ္ယာန္ေတြမဟုတ္ဘူး။ ေယေဟာ၀ါ ေတြလို ဂိုဏ္းတစ္ခုေပါ့ဗ်ာ။ ( ေယေဟာ၀ါမ်ား ႏွင့္ မွားယြင္းေသာ ေဟာကိန္မ်ား ) မွာ ေယေဟာ၀ါ ေတြအေၾကာင္း က်ဳပ္ေရးဘူးတယ္။ ေမာ္(ရ္)မြန္ဂိုဏ္းကို စတည္ေထာင္ခဲ့တာ Joseph Smith Jr. ဆိုတဲ့ လူၾကီးေပါ့ဗ်ာ။ ၁၈၀၅ ခုႏွစ္ေလာက္မွာ ေမြးခဲ့တာေပါ့။ ဒီလူၾကီးက ခရစ္ယာန္ဂိုဏ္းေတြ ဒီေလာက္ေတာင္ ကြဲျပား ေနတာ ဘယ္ဟာကို အမွန္လို ့မသိလို ့ စိတ္ညစ္တယ္ဆိုပဲ။ ဒါနဲ ့အမွန္ကိုသိခ်င္လို ့ ဆက္တိုက္ဆုေတာင္း ေနခဲ့တယ္တဲ့ဗ်ား။ ဒီလိုနဲ ့ ၁၄ ႏွစ္သားအရြယ္မွာ ေတာအုပ္တစ္ခုထဲသြားျပီး ဆုေတာင္းေနခိုက္မွာ ခမည္းေတာ္ ဘုရား နဲ ့သခင္ေယရွဳ ကိုယ္ေတာ္တိုင္ ကိုယ္ထင္ရွားျပသတဲ့။ အဲ့ဒီလို ကုိယ္ထင္ရွား ျပျပီး ဒီေလာက က ဘယ္ ခရစ္ယာန္ ဂိုဏ္း ေတြကိုမွ လက္မခံနဲ ့လို ့ေျပာသတဲ့။
႔ုပံု(၁)။၊ Joseph Smith Jr.
ေဂ်ရုဆလင္ျမိဳ ့မွာ ဂ်ဴးလူမ်ိဳးေတြ ညွင္းပန္း ႏွိပ္စက္ခဲ့ရေတာ့ ဂ်ဴးတစ္ခ်ိဳ ့ဟာ အေမရိကားကို ထြက္ေျပးလာၾကတယ္ဗ်။ အဲဒီထဲမွာ Nephi လို ့ေခၚတဲ့ ဂ်ဴးလူမ်ိဳးတစ္ေယာက္လဲ ပါသဗ်။ သူ ့ကေန ဆင္းသက္လာတဲ့ အမ်ိဳးအႏြယ္ေတြကို Nephites လို ့ေခၚသဗ်။ Mormon ဆိုတဲ့ လူဟာလည္း Nephites တို ့ရဲ့ ေခါင္းေဆာင္ ျဖစ္ခဲ့ဘူးတယ္။ သူ ့မွာ ေမာ္ရုိနီ(Moroni) လို ့အမည္တြင္ တဲ့သားတစ္ေယာက္လည္း ရွိတယ္။ အဲဒီသားဟာ ေကာင္းကင္တမန္ျဖစ္သတဲ့။ ဒီ Moroni လို ့ေခၚတဲ့ ေကာင္းကင္တမာန္က ခုနက က်ဳပ္တုိ ့ရဲ ့ဇာတ္လိုက္ေက်ာ္ၾကီး Joseph Smith Jr. ကို ကိုယ္ထင္ရွားျပျပီး ဘာေျပာသလဲဆိုရင္ သူ ့ဖခင္ Mormon ေရးခဲ့တဲ့ စာအုပ္ကို ဘာသာျပန္ေပးဖို ့ ေရြးခ်ယ္လိုက္တဲ့ အေၾကာင္းေျပာေတာ့တာပဲ။ စာအုပ္လို ့သာေျပာရတာပါ။ မူရင္းစာေတြကို ေရႊျပားေပၚမွာထြင္းျပီး Joseph Smith Jr. ေနတဲ့ Palmyra, New York နားမွာ ၀ွက္ထားခဲ့တယ္ဆိုပဲ။ ေကာင္းကင္တမာန္က လမ္းျပေတာ့ သြားတူးျပီး ဘာသာျပန္လိုက္တာ ပထမဆံုးေသာ the Book of Mormon ဆိုတာ ျဖစ္လာေတာ့တာပဲဗ်ိဳ ့။
The Book of Mormon ကို ေနာက္ပိုင္း Joseph Smith Jr. ကို ဆက္ခံတဲ့လူေတြက ျပင္လိုက္၊ ဖ်က္လိုက္ ထည့္လိုက္ လုပ္ၾကျပီး ေနာက္ဆံုးျဖစ္လာတဲ့ စာအုပ္ကို က်ဳပ္တို ့အခုကိုင္ေနတဲ့ က်မ္းစာထက္ ပိုမွန္ျပီး ပိုျပီး ျပည့္စံုတယ္လို ့ဆိုၾကသဗ်။ ေစာေစာက က်ဳပ္ေျပာတဲ့ ေဟာ္တယ္အခန္းက က်မ္းစာအုပ္ဟာ ေမာ္(ရ္)မြန္တို ့ရဲ့ က်မ္းပဲဗ်ိဳ ့။ ကဲ အခုေတာ့ နည္းနည္း ဇတ္ရည္လည္ကုန္ျပီမဟုတ္လား။
ေမာ္(ရ္)မြန္ ေတြဟာ ၾကီးထြားလာျပီးေတာ့ ၾကီးထြားလာတဲ့ အဖြဲ ့အစည္းေတြရဲ ့ ထံုးစံအတိုင္း ႏွစ္ပိုင္းကြဲေတာ့တာပါပဲ။ ပထမတစ္ဖြဲ ့ကို Joseph Smith Jr. ရဲ့ အႏြယ္ေတြက ဆက္ခံ အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့ ျပီးေတာ့၊ က်န္တစ္ဖြဲ ့ကို ေတာ့ Brigham Young လို ့ဆိုတဲ့ လူက ဦးေဆာင္ခဲ့တာပါပဲ။ သူတို ့ေတြက Reorganized Church of Jesus Christ of Latter Day Saints ဆိုတဲ့ အသင္းေတာ္ၾကီးကို တည္ေထာင္ခဲ့တာေပါ့။ ဒီအသင္းေတာ္ၾကီးမွာ ဆန္းျပားတဲ့ Doctrine ေတြကို သင္ေတာ့တာပါပဲဗ်ိဳ ့။ တယ္လဲ ထြင္ႏိုင္ၾကတဲ့လူေတြဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားတို ့ကို သူတို ့ရဲ့ Doctrine ေတြအေၾကာင္း ေျပာျပပါ့မယ္။ ဒီ Doctrine ေတြကို က်ဳပ္ေျပာျပတာဟာ ေဆာင္ဖို ့မဟုတ္ဘူးေနာ္။ ေရွာင္ဖို ့ဗ်ိဳ ့ေရွာင္ဖို ့။ ခင္ဗ်ားတို ့သားသမီးေတြ ဆန္းျပားတဲ့ အယူ၀ါဒ ေတြေနာက္ကို ေရလိုက္ မလြဲေစနဲ ့ဗ်ိဳ ့။ လူငယ္ေတြဆိုတာ အဆန္းဆို အရမ္းလိုက္ခ်င္ၾကတယ္ မဟုတ္လား။ က်ဳပ္ရဲ့ သမီးကိုေတာ့ JBCS က သင္ေပးတဲ့ Doctrine အမွန္ေတြက လြဲလို ့ ဘယ္ ဆန္းျပားတဲ့ Doctrine ေနာက္ကိုမွ မလိုက္ေစဘူးဗ်ိဳ ့။
ကိုင္း.. ေမာ္(ရ္)မြန္ ေတြရဲ့ Doctorine ေတြအေၾကာင္းကို က်ဳပ္စေျပာပါေတာ့မယ္။ သူတို ့ရဲ ဆန္းျပားတဲ့ ယူဆခ်က္ေတြကေတာ့ စိတ္ေတာ့၀င္စားစရာဗ်ိဳ ့။ စစခ်င္းသူတို ့နဲ ့ေတြ ့ရင္ သူတို ့ရဲ့ Doctrine အမွန္ေတြကို မသင္ေပးေသးဘူဗ်။ ေနာက္ပိုင္း သူတို ့ေနာက္ကို ထဲထဲ၀င္၀င္လိုက္မွ ဖဲကပ္လို တကပ္ခ်င္းစီ ထုတ္ျပေတာ့တာပဲ။ ပထမဦးဆံုး သူတို ့ကေျပာတာက ခမည္းေတာ္ ဘုရားဟာ တျခားကမာၻမွာ ေနတာတဲ့။ ၀ိညာဥ္သာမဟုတ္ပဲ ခႏၶာလည္း ရွိသတဲ့။ ခမည္းေတာ္ဘုရားကေန ပထမဆံုး ခရစ္ေတာ္ကို ၀ိညာဥ္အျဖစ္နဲ ့ဖြားသတဲ့။ ေနာက္မွ က်ဳပ္တို ့စာတန္လို ့ေျပာေျပာေနတဲ့ လူစီဖာကို ဖြားသတဲ့။ လူစီဖာလဲ ၀ိညာဥ္ပဲေပါ့။ အဲဒီေနာက္မွ အခုက်ဳပ္တို ့ကမာၻမွာ ရွိေနတဲ့ လူေတြအားလံုးကို ၀ိညာဥ္ဘ၀ နဲ ့ေမြးတယ္ဆိုပဲ။ ဒီကမာၻၾကီးမွာ ရွိတဲ့ လူမွန္သမ်ွဟာ ခႏၶာအျဖစ္ နဲ ့ ပဋိတ္သေႏၶ မတည္ခင္မွာ ခမည္းေတာ္ဘုရားရဲ့ ေလာကမွာ ၀ိညာဥ္ ဘ၀နဲ ့ရွိခဲ့တယ္ လုိ ့ဆိုတယ္။ အဂၤလိပ္လိုေတာ့ Pre-Existed ေပါ့။ ပဋိတ္သေႏၶတည္ျပီး လူျဖစ္လာေတာ့ အရင္က ၀ိညာဥ္ဘ၀ ကို ေမ့ေနတယ္ေပါ့။
အဲဒါနဲ ့လူသားေတြရဲ့ အျပစ္ကို ကယ္တင္ဖို ့ခမည္းေတာ္ဘုရားဟာ အစီအစဥ္ ဆြဲတယ္။ ဒီအစီအစဥ္ကို ခရစ္ေတာ္က ေထာက္ခံျပီး လူစီဖာက ကန္ ့ကြက္တယ္တဲ့။ ကန္ ့ကြက္ရင္း နဲ ့ ခမည္းေတာ္ နဲ ့ခရစ္ေတာက္ကို ပုန္ကန္ေတာ့တာပဲ။ မနာလိုအားၾကီးတဲ့ လူစီဖာဟာ သူ ့ေနာက္ကို လိုက္ဖို ့တစ္ခ်ိဳ ့ကို မဲဆြယ္ စည္းရုံးႏိုင္ခဲ့တယ္ေပါ့။ အဲဒီမွာပဲ ခမည္းေတာ္ဘုရားက လူစီဖာနဲ ့အေပါင္းပါကို က်ိန္ျခင္းအမွုကို ျပဳျပီး ဘယ္လိုမွ ခႏၶာနဲ ့လူမျဖစ္ႏိုင္တဲ့ မေကာင္းဆိုး၀ါးေတြ ျဖစ္ေစခဲ့တယ္လို ့ဆိုပဲ။
က်န္တဲ့ ခရစ္ေတာ္နဲ ့ေနာက္လိုက္မ်ားကို ေတာ့ ပိုေကာင္းတဲ့ လမ္းကို ေရြးခ်ယ္တဲ့ အတြက္ ခမည္းေတာ္က ေကာင္းခ်ီးေပးျပီး ၀ိညာဥ္ဘ၀ေကာ ခႏၶာဘ၀ေကာ ၾကိဳက္သလို ျဖစ္ခြင့္ကို ေပးတယ္လို ့ဆိုတယ္။ ခရစ္ေတာ္ကို လူသားအျဖစ္နဲ ့က်ဳပ္တို ့ေလာကကို ေရာက္လာဖို ့စီစဥ္ရာမွာ ခမည္းေတာ္ဘုရားက ေမရီနဲ ့ ေပါင္းဖက္တယ္လို ့ဆိုတယ္။ မၾကံေကာင္း မစည္ရာဗ်ာ။ ေတာ္ေတာ္လည္း ရွာၾကံေတြးေတာ တဲ့လူေတြပဲ။ ခရစ္ေတာ္ကိုလည္ အိမ္ေထာက္ေတြျပဳ သားသမီးမ်ားေတာင္ ရလိုက္ေသးတယ္လို ့ဆိုျပန္ပါတယ္။ ဘယ္လို မွ က်ဳပ္ျဖင့္ေတြးေတာလို ့မရဘူး။ Davinci Code ကို ေတာင္ ေျပးသတိရလိုက္တယ္။ ဓမၼႏ ၱရယ္ကို တယ္လဲမေၾကာက္ၾကဘူးကိုး။ ရွိေသးတယ္။ ခရစ္ေတာ္ရဲ့ အျပစ္သားေတြကို ကယ္တင္တဲ့အဓိက ေနရာက လက္၀ါးကပ္တုိင္ မဟုတ္ဘူးတဲ့ဗ်ာ။ ေဂသရွင္မာန္မွာ လို ့ဆိုတယ္။ တကယ့္ကို တလြဲေတြၾကီးပဲဗ်ာ။
ေနာက္ျပီးရွိေသးတယ္။ လူအေယာက္စီတုိင္း ေယာက္်ားမိန္းမမေရြး အားလံုးက ဘုရားငယ္ေလးေတြ ျဖစ္ႏိုင္တယ္တဲ့။ ဒီလိုဘုရားေတြျဖစ္ဖို ့ပထမအဆင့္ အေနနဲ ့ ေမာ္(ရ္)မြန္ ဂိုဏ္းသားျဖစ္ရမယ္။ ျပီးရင္ ဆယ္ဖို ့တစ္ဖို ့ကိုလည္း အျပည့္ေပးရမယ္။ ေမာ္(ရ္)မြန္ အသင္းေတာ္ရဲ့ စည္းမ်ဥ္းတို ့ကို မလြဲမေသြလိုက္နာရမယ္။ အဲဒါေတြျပည့္စံုျပီးဆိုလို ့ရွိရင္ ေထာက္ခံလက္မွတ္ကေလး တစ္ခုရမယ္။ ဒီလက္မွတ္နဲ ့ေမာ္(ရ္)မြန္တို ့ရဲ့ အထြဋ္အျမတ္ ေက်ာင္းေတာ္ေတြမွာ ၀င္ခြင့္ရမယ္။ ဒီေက်ာင္းေတာ္ေတြထဲမွာ ဘာလုပ္သလဲ ဆိုရင္ လ်ိဳ ၀ွက္တဲ့ အခမ္းအနားေတြ က်င္းပေတာ့တာပဲ။ ဘယ္လို အခမ္းအနား ေတြလဲဆိုေတာ့ ေသျပီးသူေတြကို ဗတၱိဇံေပးျခင္း၊ ေကာင္းကင္နဲ ့ဆိုင္တဲ့ လက္ထပ္ျခင္း၊ လွ်ိဳ ့၀ွက္စြာ က်မ္းက်ိမ္ဆိုျခင္းေတြ စသည္ျဖင့္ ေပါ့ဗ်ာ။ ဒါအျပင္ လက္ဆြဲႏွုတ္ဆက္နည္း ေလးမ်ိဳးကို လည္း သင္ေပးေသးတယ္။ ဘုရားနဲ ့ေတြလို ့ရွိရင္ ဒီနည္းနဲ ့လက္ဆြဲႏွုတ္ဆက္ရမယ္ေပါ့ဗ်ာ။ ျပီးခဲ့တဲ့ အရာအားလံုးကို လိုက္နာတတ္ကြ်မ္းျပီး ျပီးျပည့္စံုခဲ့လို ့ရွိရင္ ေမာ္(ရ္)မြန္ဂိုဏ္သားတစ္ေယာက္ဟာ ဘုရား ျဖစ္ႏိုင္တဲ့ အရည္အခ်င္းရွိျပီး၊ ဘုရားျဖစ္တဲ့အခါမွာ ကိုယ္ပိုင္ ျဂိဳလ္ေလးေတြကို နယ္စားအျဖစ္နဲ ့အုပ္စိုးခြင့္ ရမယ္ေပါ့ဗ်ာ။
သူတို ့ကိုယ္သူတို ့ေတာ့ ဟုတ္ေနၾကမွာ ေပါ့ေလ။ ဒါေပမယ့္ က်ဳပ္တို ့ကေတာ့ သူတို ့ရဲ့ တလြဲ အယူေတြကို ေနာင္လာေနာက္သားေတြ ရၾကမွာ စိုးတယ္ဗ်။ သူတို ့တစ္ေတြ စကၤာပူမွာ မရွိ ေသးပါဘူးေလလို ့စိတ္ေအးေနတုန္း၊ ျဗဳန္းဆို အန္ကယ္ၾကီးတစ္ေယာက္က ေမာ္(ရ္)မြန္ လင္မယား စံုတြဲ ႏွစ္ေယာက္ စကၤာပူမွာ မဲဆြယ္စည္းရုံးေနတံုး အစိုးရက ထိမ္သိမ္းထားတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း ေဖာက္သည္ခ်ေတာ့ က်ဳပ္ဆို အရမ္းကို ပူပင္သြားတာကလား။ ဒါနဲ ့က်ုဳပ္လဲ ခ်က္ခ်င္းေကာက္ေရး ရေတာ့တာပဲဗ်ိဳ ့။
“အားလားလား........” က်ဳပ္ရဲ့မိန္းမဗ်ိဳ ့ မနက္ေစာေစာစီးစီး သြားမတိုက္ မ်က္ႏွာမသစ္ပဲ ကြန္ျပဴတာမၾကီးကိုအရင္ဆံုးၾကည့္လို ့တဲ့။ မိန္းမမ်က္ႏွာေတာ့ မၾကည့္ပဲ ကြန္ျပဴတာပဲၾကည့္လို ့ က်ဳပ္ကို လိမ္ဆြဲေနတာဗ်ိဳ ့။ က်ဳပ္ေရးတာကို အျပီးမသတ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ အမေလး နာလိုက္တာ အရပ္ကတို ့ေရ။
၀န္ခံခ်က္။ ။ ကိုယ္ေတြ ့ႏွင့္ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္မ်ား၏ ေျပာျပခ်က္၊ အင္တာနက္မ်ားမွ ရွာေဖြရရွိေသာ အခ်က္အလက္မ်ားကို ဖတ္ရပ်င္းမည္ စိုးေသာေၾကာင့္ တနည္းတဖံု တင္ျပထားပါသည္။ အမွားပါလ်င္ ခြင့္လႊတ္ၾကပါကုန္။
နာမေတာ္ျမတ္၌
လွမင္းသူ
written by Maung Thar-Man, August 31, 2009
| < Prev | Next > |
|---|
တင္ခြင္႔ရမယ္ဆုိ အားလုံးအတြက္.. ေနာက္ေနာင္အတြက္ပါ တင္ျပီး သိမ္းထားခ်င္လုိ႔ပါ
ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
ဘုရားရွင္ေကာင္းၾကိ ေပးပါေစေသာ္။
ဆရာရုိဘင္ကုန္း